Deel 2: vader gevonden.
Wat me nu toch overkomen is …..
Weet u het nog, mijn eerste verhaal van 1 juni?
67 jaar en dan erachter komen wie je biologische vader is.
Zoals in deel 1 vertelt, heb ik dat mogen achterhalen met veel hulp van Annemieke van der Vegt van DNA Hulp.
Zij belde mij op Bevrijdingsdag dat ze voor 99 % zeker mijn vader had gevonden.
Ik ben toen met mijn zoektocht verder gegaan via Facebook. Ik had besloten om een zoon van de jongste broer van mijn vader te contacten, met het verzoek of hij wellicht wilde praten met mij over hoe ik het beste contact zou kunnen maken. Dit omdat ik niet wist hoe de gezondheid van mijn biovader is en of iedereen binnen zijn familie van mijn bestaan afwist. Hij, als neefje van mijn biovader, staat iets verder van hem af en ik wilde niet plompverloren op de stoep staan, van niets wetende en dan zo van: hallo, hier ben ik dan.
Na een paar dagen kreeg ik antwoord. Hij had mijn verzoek besproken met zijn vader.
Op de daarop volgende familiemiddag had hij zijn vader gevraagd even mee te lopen en deed zijn verhaal. Bij de melding zoektocht, DNA en biologische vader, wachtte zijn vader niet de rest van de zin af en zei: oh, de zoon van je oom heeft ons gevonden.
Hij heeft toen het verhaal met zijn kinderen gedeeld en verteld dat het binnen de familie geheim gehouden was, dat de afspraak was dat het wel aan de broers en zus verteld is maar niet aan de kinderen.
De jongste broer van mijn vader heeft laten weten dat hij graag met mij in contact wilde komen. Eerst via een e-mail. Ik heb zijn mailadres ontvangen en mij vervolgens met wat meer informatie een soort van voorgesteld en iets van wat ik wist over mijn biovader in de mail gezet. Nadat ik mijn mail verstuurd had, belde mijn “oom” mij een half uur later al terug:
Dag Arie, we hebben geappt gemaild en nu wil ik je stem horen.
Ik denk dat je voor 95% zeker de zoon van mijn broer bent.
Die 5% onzekerheid hebben we toen besproken en door de antwoorden viel alles als puzzelstukjes in elkaar. Hem was verteld dat mijn moeder ergens anders woonde. Ik had in de mail namelijk laten weten waar mijn moeder vandaan kwam en ik geboren was, hij kon niet begrijpen hoe zijn broer, gezien de afstand, dat gedaan had. Ik liet hem weten dat zijn broer met een auto kwam en steeds met zijn vriend. Binnen mijn familie werd gedacht dat de ouders van hem of van zijn vriend, wellicht een garage hadden of een taxibedrijf ofzo. Toen vertelde hij mij dat de ouders van zijn beste vriend een taxibedrijf hadden en dat hij gehoord had dat die jongens wel eens een auto mee mochten nemen.
Hiermee was zijn grootste vraag opgelost.
Ik heb hem vervolgens gevraagd of zijn broer wellicht buschauffeur was geweest, omdat in mijn geheugen het volgende gegrift staat. Als jongetje van zes jaar, denk ik ongeveer, heb ik namelijk een busreis gemaakt van A naar B en vervolgens terug naar A zonder ook maar iets anders gedaan te hebben. Ik moest op een bank voor de achterdeur gaan zitten en mijn tante stond met de chauffeur te praten en ik heb altijd het gevoel gehad dat ik “bekeken” werd door die spiegel in de bus. Dit heeft grote indruk op mij gemaakt en kan zelfs nu nog steeds vertellen hoe die man eruit zag. Een grote man, normaal van postuur en zijn haar was donker en plat op zijn hoofd naar achter gekamd. Mijn oom vertelde dat mijn vader inderdaad in die periode buschauffeur was geweest en ook wel eens in de richting van mijn geboorte plaatsje en dat hij lang was en zijn haar naar achteren kamde. Dit alles maakte dat die 5% procent onzekerheid zo goed als weg was.
Mijn oom wilde mij zo snel mogelijk zien en spreken en ik heb met hem afgesproken dat wij elkaar op de donderdag van de week erop zouden ontmoeten, ik nam mijn vrouw mee en hij de zoon die ik had benaderd. We zouden dan verder in gesprek gaan om elkaar beter te leren kennen en elkaar te zien. Tevens om te kijken hoe dit het beste bij de rest van hun familie en naar bleek mijn twee half zusjes konden vertellen.
Op die dag zei hij als eerste dat het net was alsof hij zijn broer zag en toen zijn zoon mij binnen zag komen begon hij te glimlachen en knikte van ja en wees met zijn hand naar mij.
Arie, begon mijn oom zijn verhaal, ik heb de indruk dat op de manier zoals wij met elkaar gepraat hebben dat jij denkt dat je vader nog leeft, maar ik moet je vertellen dat hij overleden is. Dat had ik niet verwacht en kwam even emotioneel binnen. Ik ben mijn zoektocht helaas 5 jaar te laat begonnen. Had ik maar …..
Het bleek een verboden liefde te zijn van twee mensen die wel van elkaar hielden maar niet met elkaar verder mochten. Het zou naar wat bleek een familiegeheim aan beide kanten worden. Mijn biovader was een jaar jonger dan mijn moeder en 18 toen mijn moeder zwanger werd, mijn moeder was 19 en 20 toen ik geboren werd. Erg jong dus.
Wat nu precies die verboden liefde inhoudt hoop ik later achter te komen als ik de rest van mijn biologische familie wellicht mag ontmoeten, misschien weet iemand het waarom. Helaas heb ik het van mijn moeder nooit mogen weten.
Bizar eigenlijk, dat hij 2 maanden eerder dan mijn moeder overleden is.
Maar alles echt alles wijst er op dat ik zijn zoon ben. Ik zelf deel die mening, alle puzzelstukjes vallen in elkaar en ik heb een heel goed, warm en liefdevol gesprek gehad met mijn oom en neef. Het was gewoon alsof we elkaar al kenden. Annemieke vertelde mij: Arie, zijn DNA heeft jouw DNA herkend.
Herkenning was er ook vanaf de eerste seconde, het voelde gelijk vertrouwd. Ik lijk op mijn vader en bij het verhaal van die buschauffeur kreeg ik nu een foto te zien uit die tijd en ja, een lange man met zijn haar plat op zijn hoofd naar achteren gekamd. De foto’s die mijn oom mij liet zien geven een duidelijk bewijs dat hij mijn vader is. Er is tot op de dag van vandaag nog niemand geweest die heeft gezegd dat ik niet op hem leek en trots als ik was heb ik veel mensen in mijn omgeving de foto’s laten zien.
Die inmiddels minder dan 5% twijfel werd is ons gesprek geheel weggehaald. Pratend over nog een paar andere dingen werden de antwoorden met steeds meer verbazing positief ontvangen en haalden alle twijfel weg.
Zijn zoon, mijn neef, vertelde dat hij met verbazing naar ons verhaal had zitten luisteren en hem was opgevallen dat ik op zijn oom leek, dat ik dezelfde trekjes en gebaren had bij een gesprek en dat de ouderdomsplekjes op mijn hoofd hem lieten denken aan zijn opa.
Mijn oom gaat zich beraden hoe het de familie in gebracht moet worden.
Een DNA test is volgens hem en zijn zoon en ook volgens ons niet nodig. Dus is het voor 99% zeker, zoals Annemieke vertelde. Het was gewoon echt al een familie gesprek zeg maar, van mensen die elkaar een tijdje niet gezien hadden. Het was/is een familie geheim waarvan alleen de ouders, zijn zus en 2 broers op de hoogte waren en later ook de vrouw waarmee mijn biovader getrouwd is en de partners van zijn broers en zus. De kinderen niet en ik heb dus ook twee half zusjes die ik graag wil ontmoeten, maar die weten nog van niets.
Familiegeheimen, ja het was toen, in de ogen van die tijd een schande en het was gewoon dat er een geheim ontstond, maar de geest des tijd is veranderd, ik wil hun graag ontmoeten, weg met zulke geheimen en gemaakte afspraken over zo iets. Ik begrijp het wel maar kies nu voor mijzelf, dat heeft lang genoeg geduurd.
We gingen weg, gaven elkaar de hand en ik legde mijn hand op zijn schouder, automatisch trok iets ons naar elkaar toe, een omhelzing volgde en ik kreeg gewoon een kus van hem op de wang.
Hij zei, jij bent mijn broers zoon, Ik wil je blijven zien.
Ik ben bij het graf van mijn vader geweest en heb daar even in gedachten zitten praten. Ik had gezien dat hij een goede 100 meter verder begraven lag dan het graf van mijn helaas te vroeg overleden neef en goede vriend.
Of ik mijn biologische familie ga ontmoeten en hoe dat verlopen is zal ik u in het volgende deel laten weten.
Later meer dus ……..
Arie.
(Het huis op de afbeelding is waar Arie zijn oma geboren is en gewoond heeft)
