We begonnen samen op 28 maart met de zoektocht en 5 mei kon ik hem bellen dat zijn vader was gevonden. Dat dankzij DNA. Lees hier Arie zijn verhaal.
Annemieke
Geboren en opgevoed door mijn oma en opa kan ik u vertellen dat ik een zeer goede jeugd heb gehad en een uitstekende opvoeding. Woorden als bastaard of vuilnisbakkenrasje heb ik altijd vervelende woorden gevonden, net zoals “stief-” , gelukkig noemen ze mij bonusvader. Dat klinkt toch veel mooier. Mijn jeugd was prima en ik noemde hen algauw gewoon pa en ma. Mijn opapa zei altijd dat hij mij zag als een zoon die ze nooit mochten hebben. Zoals gezegd, ik heb het goed gehad, leerde een vrouw kennen en kreeg twee dochters.
Toen begon het bij mij, ik vond dat als de vraag zou komen: papa, waarom heb ik geen twee opa’s? Dat ik een antwoord moest kunnen geven en ging met die gedachte opzoek. Dat bleek niet zo makkelijk. Mijn oma en opa waren inmiddels overleden en van mijn moeder kreeg ik geen antwoord, wat er ook gebeurd was, zij had het verdrongen en diep in haar lichaam opgeborgen, zij werd boos als men te dicht bij kwam met een vraag. Van de naaste familie die er nog was kreeg ik eigenlijk ook geen duidelijk antwoord of verhaal, of ze spraken elkaar tegen of het waren verschillende verhalen. Een zus van mijn moeder zei toen ik het vroeg: ik moest stoppen met zoeken en vragen, dat is nergens nodig voor nodig dat pluizen in het verleden, denk maar eraan dat jij een goede opvoeding hebt gehad …. maar dat is niet het soort antwoord waar je op hoopt en niet het antwoord op mijn vraag.
Toen mijn moeder kwam te overlijden had ik nog de hoop dat er ergens een brief voor mij zou liggen. Maar helaas. Ik had nu nog de hoop op de zus en heb haar een brief geschreven, immers nu ik de meeste mensen er geen kwaad meer mee kon doen met wat er dan ook gebeurd zou zijn, kon er toch eindelijk ook wel voor mij gekozen worden? Ook op deze brief heb ik nooit een antwoord gehad.
Mijn vrouw maakte de opmerking: waarom ga je geen stamboom maken en sta je DNA af.
Dat heb ik gedaan. DNA matches kreeg ik meer dan genoeg, maar ….. wat moest ik ermee en hoe nu verder??
Ik kwam in contact via Facebook na een opmerking die ik geplaatst had met DNA Hulp, Annemieke van der Vegt, zij wilde mij wel helpen. Na een goede uitleg en ter zake kundige informatie werd ik aan het werk gezet, maar …. ik kijk over je schouder mee en hou contact met je, zei Annemieke.
In de wirwar van DNA matches wist zij duidelijkheid te scheppen en gaf mij een huiswerkopdracht; je moet er zelf ook iets aan doen hoor! Ik kreeg de opdracht om vanaf een echtpaar, waar de DNA matches naar toe verwezen, een stamboom te gaan maken. Die ging in jaren terug en begon rond 1860. Ga eerst alle kinderen in beeld brengen met hun partners en de ouders van de partners. Dan weer hetzelfde met hun kinderen en hun kinderen. Niet overnemen van andere stambomen want dat is mensenwerk en daar kunnen fouten inzitten, maar maak gebruik van de openbare- en gemeente archieven, kerkbestanden en dergelijke.
Dat was een mooie puzzel en leuk om te doen vertel ik u. Ik kwam op het punt dat ik verschillende matches die het meeste centiMorgans hadden een plekje kon geven in de boom. Veel andere matches volgden. Annemieke keek inderdaad mee over mijn schouder, af en toe kreeg ik de opmerking dat ik goed bezig was of een tip hoe iets te doen.
Op een gegeven moment belde zij mij en zei: je moet even daar en daar naar kijken en ouders van de partners invullen. Volgende week woensdag heb ik wat meer tijd en dan bel ik je.
“Bevrijdingsdag” zondag 5 mei, 3 dagen eerder dus, ging de telefoon. Annemieke vertelde: Ik kon jouw verhaal niet loslaten en ben het weekend toch al verder gegaan. Ik heb de stamboom aangevuld en je moet maar even kijken. Je ziet onderaan een familie met 4 kinderen en één ervan moet je vader zijn, daar ben ik 99% zeker van.
Ga de gegevens opzoeken en vul het in. Voor mij was het een makkelijke invulling. Een dochter, die viel dus af en de overgebleven zonen, daarvan waren er twee te jong en één was net zo oud als mijn moeder.
Euforie, wat een heerlijk gevoel gaf mij dat. Eén van de weinige dingen die mijn moeder zich had laten ontvallen was een voornaam en een plaats. U zult begrijpen wat er door mij heen ging toen ik met tranen in mijn ogen de naam van de derde zoon zag en de woonplaats.
Wordt vervolgd. Vervolg lezen? Klik HIER
Arie
