logo

Het mysterie van mijn groene ogen: Op zoek naar mijn erfelijk verhaal

Usally kwam bij mij voor hulp in de wirwar van haar matches. Samen zijn we aan de slag gegaan, ik kon haar helpen met structuur aanbrengen en haar stap voor stap begleiden. Het is geen zoektocht meer, we hebben haar vader gevonden. Het was een geweldige reis die ik samen met haar mocht maken.
Lees hieronder haar verhaal in haar eigen woorden.
Annemieke
************************************************************************************************

In juni 2020 besloot ik om het levenspad van mijn opa’s te ontrafelen met behulp van een DNA-test van MyHeritage. Ik moest gewoon weten bij welk stukje van het prachtige Afrika zijn roots herbergde. Na lang wachten kwam mijn verlossende uitslag: 43% West Afrikaans! Zo opgewonden als een kind in een ballenbak, greep ik meteen mijn telefoon en belde mijn neef aan mijn vaderskant om hem het geweldige nieuws te vertellen. Hij raakte zo enthousiast dat hij meteen zijn eigen test bestelde.

Maar, oh de wendingen van het lot! Na vier weken onthulde zijn testresultaat dat we slechts 0,3% familie waren. Dan kan hij nooit mijn volle neef zijn. Ik was perplex. Heeft zijn moeder een geheime vader? Was oma misschien iets te avontuurlijk geweest? Is mijn neef stiekem geadopteerd? Mijn hoofd tolde van alle mogelijke scenario’s. Het mysterie van mijn familiestamboom leek plotseling op een onvervalste soapserie, en ik bevond me midden in een onverwachte plottwist. Oh, de ondoorgrondelijke wereld van genetische ontdekkingen!

Ik besloot mijn tante aan vaderskant ook te testen. Verwachtingsvol staarde ik naar het scherm terwijl de resultaten binnenkwamen. Tot mijn verbazing (of moet ik zeggen, tot mijn toenemende angst?) wees het resultaat opnieuw op die schamele 0,3% familieband, terwijl ik rond 25 % verwachte.

Nu begon mijn brein overuren te maken. Als mijn neef en tante zo minimaal verwant waren, wie was dan die mysterieuze figuur die mijn biologische vader moest zijn? Mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik was in een Netflix drama beland.

Dus daar stond ik, met een puzzel waarvan de stukjes niet leken te passen. Mijn vader was niet mijn biologische vader?

In mijn zoektocht naar antwoorden bevond ik me op een lange, eenzame weg, want mijn moeder was al overleden en had haar geheimen meegenomen naar het graf. De rest van de familie kon ook geen licht werpen op de vraag of ze wilden het niet. Een tante zei: “Laat je moeder rusten. Ze heeft het meegenomen naar haar graf. Laat het daar.” Het waren goedbedoelde adviezen, doordrenkt met het verlangen om me te beschermen tegen verdriet en mogelijke ongemakkelijke waarheden. Maar voor mij ging het nu niet meer alleen om mijn moeder. Ik stond hier met een prangende vraag die als een zware scheur in mijn fundering voelde, en simpelweg het deksel op het verleden sluiten was geen optie.

Dit was een zoektocht naar mijn eigen identiteit, een ontdekkingsreis die de fundamenten van mijn bestaan raakte. Het voelde als een missend puzzelstuk dat niet alleen mijn verleden, maar ook mijn toekomst beïnvloedde.

Dus negeerde ik het advies niet, maar besloot ik het te combineren met mijn eigen vastberadenheid. Mijn moeder rusten, ja, maar mijn vragen niet. De zware scheur in mijn fundering vroeg om reparatie, en het herstellen van mijn verhaal was net zo belangrijk als het respecteren van het verleden.

Mijn zoektocht ging verder, niet alleen als een speurtocht naar DNA-matches, maar ook als een innerlijke reis om mijn eigen identiteit en geschiedenis te begrijpen. Soms moet je jezelf vragen stellen, zelfs als de antwoorden begraven lijken te zijn, want soms is het enige wat rust kan brengen, het ontrafelen van de waarheid.

Dagelijks nam ik plaats achter de computer, mijn virtuele speurtocht begon met het graven in DNA-matches en het zorgvuldig samenstellen van een stamboom met heel veel familie van Bonaire, die meer op een doolhof leek. Potentiële familieleden benaderen om hen te vragen om een DNA-test leek elke keer, veelbelovend, maar keer op keer werd ik teleurgesteld. Elke afwijzing was een hobbel op de weg, maar ik bleef stug doorgaan, vastbesloten om de ontbrekende schakels in mijn stamboom te vinden en het mysterie van mijn ware vader te ontrafelen. Het was een zoektocht vol frustratie en hoop, maar ik wist dat ergens een keer een match tevoorschijn zou komen die mij de antwoorden zou geven.

De Flamingo’s van Bonaire. foto: Usally

Na anderhalf jaar van zoeken, waarbij mijn avonden en nachten werden opgeslokt door het puzzelen, zag mijn dochter mijn groeiende wanhoop. Het werd duidelijk. Ik zat vast in een genetische doolhof zonder uitzicht naar de uitgang. Met een web van endogamie op het eiland, waarbij veel mensen familie van elkaar waren, raakte ik al snel het overzicht kwijt in mijn stamboom.

Mijn dochter kwam met het advies om een stamboomdetective te benaderen, die we op tv hadden gezien.

In het midden van de chaos van de Corona-pandemie, kwam ik in contact met Annemieke van DNA Hulp, de stamboomdetective. Ze bood me meer dan een helpende hand in mijn zoektocht naar mijn identiteit. Met een frisse blik en een brok ervaring dook ze in mijn complexe stamboom. Haar adviezen gaven mij eindelijk een richting waar ik moest zoeken. Ook gaf ze mij verschillende programma’s waar ik mee verder kon gaan.

Afspraak na afspraak werkten we samen, zowel virtueel als in persoon. Elk gesprek bracht nieuwe inzichten en elk moment bracht ons een stap dichter bij mijn vader. Annemieke was echt mijn deskundige gids in alle wirwar. Ze bracht niet alleen haar expertise, maar ook een empathische benadering die me het gevoel gaf dat ik niet alleen was in mijn reis naar de waarheid. Samen werkten we aan het ontrafelen van het mysterie wat op dat moment belangrijkste in mijn leven was. Ik besefte dat zolang ik het niet wist, mijn ziel geen rust had. Ik was heel dichtbij, maar toch ook ver weg.

In augustus 2023 werd ik opnieuw geconfronteerd met een teleurstellende uitslag. Het was midden in de nacht toen ik het zag. Iedereen sliep en ik had een onbehaaglijk gevoel in mijn buik van wanhoop. Het was echt weer een koude douche. Weer geen antwoorden, maar alleen maar vragen. Ik kon niet meer slapen, dus besloot ik mijn ongenoegen te uiten tegen mijn overleden moeder. “Wat doe je me aan? Ik wil het graag weten. Help mij nou.”

Twee dagen later, kreeg ik plotseling een verrassende match. Volgens het DNA bleek zij mijn nichtje te zijn, maar haar achternaam herkende ik niet. Nieuwsgierig belde ik meteen Annemieke, mijn toeverlaat in deze genetische reis. Binnen vijf minuten stuurde ze me een krantenknipsel met een overlijdensbericht. Ik herkende de naam – het was een vriendin van mijn moeder.

Verbijsterd vroeg ik me af wat deze match met haar te maken had. Zonder aarzelen belde ik haar familie op. Ze legden me uit wie deze match was, maar het liet nog steeds een vraagteken in mijn gedachten. Ik had de namen van haar overgrootouders nodig, dus stuurde ik haar een bericht.   Tegelijkertijd vroeg ik anderen om mij heen naar de namen van mijn match haar grootouders. Omdat we al een uitgebreide stamboom hadden, konden we haar gelijk plaatsen in de stamboom.

Plotseling ontving ik een bericht via Facebook van de oom van mijn onverwachte match die op Bonaire woont. Hij vertelde dat hij van verschillende kanten de vraag kreeg naar zijn ouders en was nieuwsgierig geworden naar wie ik was en waarom ik op zoek was naar de namen van zijn vader. Zijn bezorgdheid en nieuwsgierigheid waren duidelijk voelbaar, en ik besefte dat mijn zoektocht niet alleen mijn leven beïnvloedde, maar ook anderen om me heen.

Met veel zenuwen begon ik mijn verhaal uit te leggen. Ik vertelde hem over mijn genetische ontdekkingsreis, mijn zoektocht naar mijn biologische vader en de onverwachte connectie met zijn familie. Het voelde als het delen van een kwetsbaar deel van mezelf, een puzzelstukje dat niet alleen over mij ging, maar ook zijn familiegeschiedenis binnendrong.

De oom van mijn match, luisterde naar mijn verhaal. En terwijl ik wachtte op zijn reactie, wist ik dat deze ontmoeting een mogelijke doorbraak of een nieuwe uitdaging in mijn zoektocht zou kunnen betekenen.

Al snel ontdekten we dat hij familieleden had, die nauw verbonden waren met mijn moeder. Zo kwam naar voren dat de nicht van zijn vader, goede vriendin was van mijn moeder en in zelfde buurt hebben gewoond.  Het onthulde een onverwachte samensmelting van levens.

De oom van mijn match was snel overtuigd dat zijn vader ook mijn vader was, en de puzzelstukjes leken op hun plaats te vallen. Zijn vader was inmiddels al overleden. We konden hem niks meer vragen. Maar na alle eerdere teleurstellingen en verrassingen, wilde ik zekerheid hebben. We besloten zijn broer, de vader van mijn match, die in Nederland woonde te laten testen.

De ontmoeting met mijn match, haar vader en als verrassing, haar tante was een bijzondere ontmoeting. Het was hartverwarmend. Ze ontvingen mij met open armen. Bij binnenkomst liet de tante met een stralende glimlach vallen: “Ik ben je oudste zus. We hebben allebei groene ogen.”

De daaropvolgende weken werden een achtbaan van emoties. Samen met Annemieke beleefde ik dagen vol spanning, waarbij we constant op de F5-knop drukten, hopend op de nieuwe DNA-uitslagen.

En eindelijk, na een intense periode, verscheen de verlossende uitslag. Ik had er 3 broers en 2 zussen bij. Een golf van opluchting kwam over mij heen. Nu moest ik snel naar Bonaire om ook met mijn broer daar kennis te maken.

Op Bonaire met mijn nieuwe broer. foto Usally

Mijn bezoek aan de familie op Bonaire voelde als een warm bad. Mijn broer kwam mij ophalen en bracht mij naar de familie. Iedereen ontving mij met open armen. In hun blikken zag ik niet alleen acceptatie, maar ook erkenning dat ik nu deel uitmaakte van hun familie. Dit vulde mijn hart met een gevoel van verbondenheid. Ik begon de invloed van het Bonairiaanse bloed in mij te voelen. Het was alsof ik een nieuwe laag van mijn identiteit ontdekte.

Het eiland, die ik alleen van vakantie kende werd nu ook mijn eiland. Het voelde alsof ik mijn vader via de familie, en vooral via mijn broer, leerde kennen. Hij was een kalme en geduldige persoon, iemand die niet veel woorden nodig had om begrepen te worden. Zijn rustige aard raakte een snaar bij mij, en ik voelde een sterke connectie met hem.
Mijn broer werd niet alleen een familielid, maar ook een brug naar mijn vader, een man die ik nooit zou ontmoeten. Alleen de foto’s, niet alleen van mijn vader

Mijn vader

maar ook zag ik nu hoe mijn grootouders eruit zagen

Mijn grootouders

Door mijn broer ontdekte ik niet alleen een stukje van mijn vaders persoonlijkheid, maar ook een deel van mezelf die ik bij hem terugzag. Deze bijzondere periode in mijn leven had een onverwachte wending genomen, en te midden van alle emoties kon ik nu met een gerust hart zeggen: mijn familie is groter geworden, en ik ben completer dan ooit tevoren. De scheur in mijn fundament, die ooit zo prominent aanwezig leek, was nu gevuld met de warmte en verbondenheid van nieuw ontdekte familiebanden. Mijn zoektocht had niet alleen antwoorden gebracht, maar ook een uitbreiding van liefde en betekenis in mijn leven. En terwijl ik naar mijn uitgebreide familie keek, besefte ik dat de reis, hoe hobbelig en onzeker ook, me naar een plek van vervulling had geleid waar mijn hart eindelijk rust vond.

 

Bonaire, waar ik nu ook thuis ben

 

Sinds 2014 hou ik mij bezig met DNA en alle mogelijkheden die het biedt bij familie onderzoek. Via DNA Hulp ondersteun en adviseer ik mensen die door middel van DNA hun onbekende familie zoeken. Daarnaast ben ik lid van het zoekteam van Els Leijs & Partners waar we het hele zoektraject voor de klanten doen. Vragen? Neem gerust contact met mij op via annemieke@dnahulp.nu
  1. rob alberts Beantwoorden

    Een indrukwekkend verhaal met een verrassend mooi vervolg.

    Optimistische groet,

  2. Cora Beantwoorden

    Wat een prachtig en dankbaar verhaal!

  3. Melle van der Heide Beantwoorden

    Hoi Usally en Annemieke,

    Wat een mooi verhaal weer! Een mooie wending van de verrassing van de niet-verwantschap naar de ontdekking van de vader en alles wat daaromheen gebeurt!

    Erg waardevol om dit zo op te schrijven en te delen!

    Groet,
    Melle

  4. Petra Beantwoorden

    Wat een mooi en hartverwarmend verhaal. Wat heb je iemand weer mooi aan haar zijde bijgestaan Annemieke. En Usally, bedankt voor het delen van je mooi geschreven verhaal.

  5. Melany Beantwoorden

    Wat een mooi indrukwekkend verhaal. Heel mooi geschreven ook. Ben zo blij voor je. Dikke knuffel

  6. Yvonne Beantwoorden

    Indrukwekkend! Herkenbaar. Je alleen voelen in de reis…. en dan is er opeens een Annemieke die je hand vast pakt en naast je gaat lopen en je begeleidt naar het einde van de reis van je zoektocht.

  7. Marjolijn Beantwoorden

    Wat een prachtig verhaal, heel mooi geschreven ook: tegelijk spannend met onverwachte wendingen én vooral ontroerend . Veel dank!

Laat een bericht achter

*